Nikt dziś nie ma czasu, każdy goni szczęście,

Na później zostawia to, co najważniejsze…

Czy można wypoczywać, regenerować siły, zastanawiać się, kontemplować
„w biegu”?

Powinniśmy dobrze wykorzystać dany nam czas:  podziwiać piękno otaczającego nas świata, przeczytać odłożone gdzieś na bok  książki, spotkać się z ludźmi, dla których nie mieliśmy czasu w ciągu roku szkolnego, wzbudzić  refleksję nad swoim życiem. Żeby nam się to udało, musimy się zatrzymać.

Zatrzymaj się na chwilę

nad tym co w sercu kryjesz,

zatrzymaj się na chwilę

i pomyśl, po co żyjesz.

Niektórzy z nas wyjeżdżają, inni zostają w domu, wielu pielgrzymuje. Nie ma znaczenia to, czy leżymy na plaży, zdobywamy górskie szczyty, zwiedzamy zabytkowe miasta, podróżujemy samolotem, czy pomagamy rodzinie w pracach polowych w czasie żniw. Ważne jest to, czy w naszej wakacyjnej codzienności odkrywamy Boga.

Gdy szukasz Boga, popatrz na kwiaty (…)

Spójrz jak taternik zdobywa szczyt…

Pan Bóg wszędzie zostawia nam znaki:

Wspaniały szczyt, błotnista wiejska droga

to Jego znak, który zostawił Ci.

Czy w czasie wakacji zaplanowaliśmy też czas dla Pana Boga?

Jeżeli tak, to żeby zrealizować ten plan, musimy spełnić jeden warunek:

Zatrzymaj się na chwilę…

Umawiamy się z rodziną, przyjaciółmi, znajomymi. A czy zaprosiliśmy Pana Jezusa na nasze wakacyjne szlaki? Jeżeli jeszcze tego nie zrobiliśmy, to czas najwyższy:

W drogę z nami wyrusz Panie.

Jeżeli On będzie z nami, na pewno będą to udane wakacje, czego Wam i sobie życzymy.

Do zobaczenia we wrześniu.

Iwona Łosiewicz - katechetka