Obchody rozpoczęło uroczyste otwarcie Drzwi Świętych w Bazylice św. Piotra w Watykanie, symbolizujące otwarcie się ludzkich serc dla Chrystusa.  Po tej ceremonii, na Placu Świętego Piotra została odprawiona uroczysta Msza św., w czasie której Ojciec Święty wygłosił  homilię.

„Nadzwyczajny Rok Święty jest darem łaski. Wejście przez te drzwi oznacza odkrycie głębi miłosierdzia Ojca, który przyjmuje wszystkich i wychodzi osobiście na spotkanie każdego z nas. Będzie to rok, w którym mamy wzrastać w przekonaniu o miłosierdziu” – mówił papież. W kolejnych słowach wezwał wiernych, aby zawsze przedkładali miłosierdzie nad sąd, gdyż właśnie tak czyni Bóg. Ojciec Święty zapewniał , że  jeśli w swoim życiu będziemy kierowali się miłosierdziem, możemy być spokojni, że „sąd Boży będzie zawsze odbywał się w świetle Jego miłosierdzia”, a następnie zachęcał: „Porzućmy wszelkie formy lęku i strachu. Żyjmy raczej radością spotkania z łaską, która wszystko przemienia.”

W dalszej części papież przypomniał o 50. rocznicy zakończenia Soboru Watykańskiego II, podkreślając jego wielką rolę w „otwarciu się” Kościoła i „wyjściu do ludzi”: „Było to podjęcie drogi, aby wyjść na spotkanie każdego człowieka, tam gdzie on żyje: w jego mieście, domu, miejscu pracy…”  

Nazwał to „impulsem misyjnym” oraz wezwał wszystkich wiernych do podjęcia tego impulsu: „Jubileusz zobowiązuje nas, by nie zaniedbywać ducha, jaki wyłonił się z Vaticanum  II, ducha Miłosiernego Samarytanina, jak o tym przypomniał bł. Paweł VI na zakończenie Soboru”.

Na zakończenie papież mówił:  „Przekroczenie dzisiaj Drzwi Świętych niech nas pobudzi do utożsamienia się z miłosierdziem Miłosiernego Samarytanina.”

Po Mszy świętej, podczas modlitwy Anioł Pański, Ojciec Święty po raz kolejny wzywał wiernych do zaufania Bogu i Jego miłosierdziu: „Nie lękajmy  się. Pozwólmy się objąć przez Boże miłosierdzie, które wszystko nam wybacza. Niech miłosierdzie weźmie w posiadanie nasze serca i przemieni całe nasze życie.”

Temat miłosierdzia jest bardzo bliski papieżowi Franciszkowi, więc często go porusza w czasie swojego pontyfikatu. Usłyszeliśmy już  wiele rozważań,  wskazań, wiele słów zachęty do praktykowania miłosierdzia. W tym roku będzie to temat wiodący, więc usłyszymy ich  jeszcze więcej. Co z nimi zrobimy? To zależy, jak bardzo się nimi przejmiemy. A przejmiemy się tylko wtedy, kiedy uznamy, że są skierowane właśnie do nas …

11 stycznia br. podczas modlitwy Anioł Pański, Ojciec Święty powiedział: „Potrzeba dziś miłosierdzia i istotne jest, aby wierni świeccy żyli nim i zanieśli je do różnych sfer społecznych. Naprzód!”  Czyż  nie są to słowa skierowane właśnie do mnie?

Niektórzy z nas już bardzo dawno, a inni całkiem niedawno uświadomili sobie, że Pan Jezus posyła nas do ludzi (inaczej pewnie nie bylibyśmy katechetami). Dzisiaj papież Franciszek przypomina nam o tym i zachęca, a raczej – nakazuje nam żyć miłosierdziem i  nieść je tam, gdzie jesteśmy posłani. To „Naprzód!” – w szczególny sposób odnosi się do nas, katechetów. Ojciec Święty nie prosi, żebyśmy się nad tym zastanowili i może kiedyś, w bliższej lub dalszej przyszłości „coś z tym zrobili”. Mówi jasno, że dzisiejszy  świat bardzo potrzebuje miłosierdzia, więc musimy działać natychmiast, tu i teraz. W swoim orędziu na Wielki Post mówił: „Jakże pragnę, aby (…) nasze parafie i nasze wspólnoty, stały się wyspami miłosierdzia na morzu obojętności …” Czy nie powinno to stać się też naszym pragnieniem?

Przekazujemy uczniom wiedzę na temat Roku Miłosierdzia, przybliżamy im naukę Pana Jezusa o Bożym Miłosierdziu (pięknie opowiadamy o Miłosiernym Ojcu, zagubionej owcy, Miłosiernym Samarytaninie), zachęcamy do poznania i praktykowania uczynków miłosierdzia … , a dzięki temu  sami sobie te prawdy  przypominamy.  Z całą pewnością chcemy nimi żyć, dziękujmy więc  Bogu za szansę, jaką jest ten Jubileusz i prośmy  Go o dobre owoce  Roku Miłosierdzia. Miejmy nadzieję, że spełni się pragnienie papieża Franciszka:

„Pragnę bowiem, aby Jubileusz był żywym doświadczeniem bliskości Ojca, niejako dotknięciem ręką Jego czułości, aby wiara każdego wierzącego umocniła się, a tym samym jego świadectwo stawało się coraz bardziej skuteczne”. 

Ojcze, spraw, aby moja wiara się umocniła, a moje świadectwo stawało się coraz bardziej skuteczne …