Niezwykła Osoba - oddana Bogu. Cicha, pokorna, cierpliwa o wielkiej dobroci. Była jedną z pierwszych uczestniczek rekolekcji organizowanych przez Apostolat Chorych. Doświadczona przez wieloletnią chorobę stwardnienie rozsiane nigdy się nie skarżyła. W Jej życiu naznaczonym ciężką chorobą przeważnie emanował spokój. Dawała niezwykłe świadectwo głębokiej wiary, ufności w Bożą Opatrzność oraz umiłowania drugiego człowieka. Ktokolwiek spotkał Ją na swojej drodze, zapamiętał Jej ciepłe spojrzenie, poczucie humoru, życiową mądrość i dobroć.

Obdarowywała nas wielkim bogactwem - swoje cierpienie łączyła z cierpieniem Chrystusa. Jemu powierzała swoje sprawy osobiste i całą wspólnotę Apostolatu Chorych. Ofiarowała nam wiele skarbów duchowych, chociaż uważała, że tak niewiele ma do zaoferowania. Oto refleksje  Jej autorstwa:

KOCHAM CIĘ ŻYCIE

leżę wśród trawy przed domem

patrzę w niebo

kocham cię życie...

w dzieciach chorych, zdrowych,

oczach roziskrzonych radością życia

młodych, pięknych, prostych, skrzydlatych

w tych pochylonych,

i w tych, którym trzeba pomóc

kocham cię życie...

w przygnębionych

w wyciągniętych rękach do pomocy

i tych szukających ratunku

kocham cię życie...

w trawie, kwiatach, drzewach,

w chmurach, w deszczu, w wietrze

i w słońcu

kocham cię życie...

w nocy gwieździstej, księżycowej

w nocy ciemnej, nabrzmiałej nadzieją

kocham cię życie...

i czekam świtu

i wschodu słońca

kocham cię życie...